infinite JOKE
Train station. A drunk, homeless man takes a sit next to me. “Coz lemme ask you somthn… Ukzz bebey.One question…… Whatyaa think of NASA??”.
;——) *
Scena 1:
Miranda w błyszczącej sukience wbiega do morza. Próbuje wrócić, ale woda robi się coraz gęstsza. Ciężko oddycha. Przystaje. Wyciąga z włosów kwiat i zaczyna go zjadać.
Scena 2:
Prospero połyka Ariela.
-
Scene 1:
Miranda in a shiny dress rans into the sea. Tries to come back, but the water thickens. Breathes heavily. Stops. Pulls a flower out of her hair and starts eating it.
Scene 2:
Prospero swallows Ariel.
Hej kobieto, po co ten płacz
“Odkrytą nową gwiazdę, co nie znaczy, że zrobiło się jaśniej…”
Wisława Sz. była piękną kobietą. Audycje w radiu są dziś w porządku. Poza tym jest zimno. Ludziom chce się spać.
Desdemona
“African Tales by Shakespeare” - Krzysztof Warlikowski, once assistant to Peter Brook, searching for a new language in Nowy Teatr.
PS. The world will not end December 21. 2012 (Yahoo Answers told me).
байка
No i przychodzi do mnie, śpiewa swoje szalone piosenki. Kurka, kogucik. Kukuryku, rikutiku. Witam, witam, szklaneczka, kubeczek, bucik, jeden, drugi. A tam - mówię - raz się żyje. Prawda? Prawda. Wspaniale! Zdrowie, sto lat!
Możliwość powrotu
-przemyśl to jeszcze trzy razy (kto ci może powiedzieć tak na sto procent, no nikt)
-nie pal za dużo i pamiętaj o szaliku
Jutro się rozstajemy
Jutro się rozstajemy. Ja już nie mogę. Nie mam ci nic do powiedzenia. Nic, zero, nul. Kup chleb jak będziesz wracać.
Pokój niepokoju
Ciągle mam wrażenie, że jutro i tak będę gdzie indziej, a przynajmniej powinnam. Szczerozłote walczyki i czwarty listek koniczyny zostawię o tutaj, w miejscu bez nazwy. Tymczasowo w miejscu Oczekiwania i niechwytania. Wcale a wcale nie będą mi potrzebne, kiedy wściekle będę się dobijać do uparcie zamkniętych drzwi pokoju obok. Puk. Puk! Lampa jest włączona, ale nikogo chyba nie ma. Puk. Puk.
Sometimes I’m just so bad at making my thoughts sound like proper English.
